Farmakogenomika

Każda osoba w inny sposób reaguje na zażywane leki, odczuwa inne działania niepożądane, a nawet udczuwa odmienną skuteczność ich stosowania. Podstawą wielu spośród tych różnic jest zmienność genetyczna. Poprzez analizę genów wpływających na przetwarzanie leków w organizmie, bezpieczeństwa ich stosowania i biodostępności w organizmie, można dostosować leczenie do potrzeb konkretnego pacjenta, zindywidualizować dawki leków i zminimalizować ryzyko działań niepożądanych.

Głównym celem farmakogenomiki jest zapewnienie wsparcia w doborze terapii indywidualnej, tj. w wyborze i dawkowaniu leków, których stosowanie stwarza największe prawdopodobieństwo odniesienia korzyści terapeutycznych.

Dla kogo?

Testy farmakogenetyczne wykonuje się w celu określenia potencjalnej odpowiedzi organizmu pacjenta na wykorzystane w terapii leki. Wyniki tych badań mogą stanowić dodatkową informację dla lekarza prowadzącego leczenie.

Wskazania do badania profilu farmakologicznego:

Tematy raportu w dziale Farmakogenomika

Terapia hiperchlesterolemii

Ryzyko obrzęku i wysypki po użyciu niesteroidowych leków przeciwzapalnych

Uwarunkowana genetycznie reakcja na terapię antyHCV

Genetycznie uwarunkowana reakcja na leki antydepresyjne

Genetycznie uwarunkowana reakcja na leczenie citalopramem

Uwarunkowana genetycznie reakcja na leczenie infekcji HCV inhibitorami proteaz

Uwarunkowana genetycznie reakcja na szczepionkę przeciw żółtaczce typu B

Astma – reakcja na inhalację kortykosteroidami

Astma – reakcja na substancje rozkurczające oskrzela

Białaczka limfoblastyczna – reakcja na leczenie

Choroby serca i naczyń – reakcja na fenofibrat

Korzyści dla Klienta

Klient otrzyma panel informacji, dzięki którym do znanych elementów modyfikujących działanie leków - takich jak wiek, płeć, współistniejące choroby oraz interakcje z innymi lekami - dołączy profil polimorfizmu genetycznego, warunkującego odmienność reakcji na leki. Te dodatkowe informacje będą mogły być wykorzystane jako wskazówka dla lekarza prowadzącego terapię w celu:

zwiększenia skuteczności farmakoterapii
eliminacji działań niepożądanych leków w związku z ich wolnym metabolizmem (wolni metabolizerzy - PM)
redukcji subterapeutycznego stężenia leku po zastosowaniu standardowych dawek (szybcy metabolizerzy - UM)
doboru przez lekarza alternatywnych metod monitorowania stężenia leków